Ermita de Santa Lucía, barokke pracht naast het voormalige ziekenhuis
De kapel werd gesticht na de verovering van de stad door Jaume I en bevond zich oorspronkelijk in de kooromgang van de kathedraal, als de Almoyna de Santa Lucía. Op de huidige locatie werd ze in 1399 gebouwd, nadat de leden van de broederschap koninklijke toestemming hadden gekregen van Martinus de Menselijke. Later, in 1410, stonden zij een deel van hun gronden af zodat daar de slaapzaal van het Algemeen Ziekenhuis kon worden gebouwd.
De kerk werd voltooid in 1511, hoewel ze later werd uitgebreid. Tegenwoordig heeft ze een barok uiterlijk, met kunstwerken uit de 17e, 18e en 19e eeuw. De meest opvallende zijn het hoofdaltaar met het beeld van de heilige Lucia, het schilderij van Onze-Lieve-Vrouw der Hulpelozen van Gaspar de la Huerta en het bocaporte (een doek dat voor de centrale nissen van de retabels wordt geplaatst) van Evaristo Muñoz.
De oudste architectonische elementen zijn het gewelf en de sluitsteen van het priesterkoor. Het interieur bestaat uit twee beuken. De hoofdbeuk, met vijf traveeën en bescheiden afmetingen, is in gotische stijl, maar werd later bedekt met tongewelven met lunetten, behalve in het priesterkoor, waar het kruisgewelf kan worden bewonderd. De andere, smallere en kortere beuk bevindt zich aan de epistelzijde.
Dankzij de uitstekende akoestiek worden er in de kapel concerten met instrumentale en vocale muziek georganiseerd.